انجام عمل سزارین، نوزاد از طریق واژن مادر به دنیا نمی‌آید، بلکه طی یک عمل جراحی متولد می‌شود. پزشک دیواره شکم و رحم را می‌شکافد و نوزاد و جفت را بیرون می‌کشد. سپس دیواره شکم و رحم مجدداً سر جای خود بخیه می‌شوند. مادر برای سزارین باید بیهوش بشود. غالباً یک بیهوشی موضعی هم کفایت می‌کند، اما گاهی هم بیهوشی کامل لازم می‌شود. توصیه می‌شود تا پیش از هفته 39 حاملگی این عمل را انجام ندهید چرا‌که احتمال مشکلات تنفسی در نوزاد و رشد ناکامل افزایش پیدا می‌کند. رآیند عمل سزارین به این شکل است که بعد از اعمال بی‌حسی یا بی‌هوشی، پزشک برشی افقی ( در حدود 8 تا 10 سانتی متر ) در ناحیه‌ی شکم ایجاد می‌کند و با برش لایه‌های زیرین، به رحم می‌رسد. زمانی که پزشک به عضله‌های شکم می‌رسد ، آن‌ها را کنار می‌زند تا به خود رحم برسد. معمولاً برش رحم، به صورت افقی و در قسمت زیرین آن صورت می‌گیرد. ولی امکان دارد در وضعیت خاص، مانند زمان‌هایی که نوزاد هنوز بالغ نشده است، این برش به صورت عمودی باشد. چنانچه برش به صورت عمودی باشد، مادر قادر نخواهد بود تا در حاملگی های بعدی فرزند خود را به صورت طبیعی به دنیا بیاورد. پس از برش، پزشک نوزاد را خارج می‌کند و پس از بریدن بند ناف، مادر می‌تواند برای چند لحظه او را ببیند ( اگر از بی حسی موضعی استفاده شده باشد ). آنگاه معاینه‌های مختلفی روی نوزاد صورت می‌گیرد و دکتر بخیه کردن رحم و شکم مادر را آغاز می‌کند. معمولاً فرآیند بخیه کردن رحم و شکم طولانی‌تر از شکافتن آنهاست و ۳۰ دقیقه طول می کشد. توصیه ما به شما این است که تا حدالامکان از بی‌حسی موضعی استفاده نمایید زیرا هم مقدار ماده بی‌هوشی و بی‌حسی که وارد بدن مادر می‌شود کمتر هست و مادر بعدا در شیردهی دچار مشکل نمی‌شود و هم اینکه بلافاضله بعد از تولد نوزاد مادر می‌تواند نوزاد خود را ببیند و در آغوش بگیرد و شیردهی را آغاز کند. اما در مواقعی که مادر بسیار مضطرب است و به هیچ عنوان نمی‌تواند وقایع اطراف را تحمل نماید می‌توان از بیهوشی عمومی نیز استفاده نمود.